compostela

Weerbericht........knudde

Weerbericht...knudde dat slaat dan op het weerbericht en niet op het weer.'s Ochtens gaat de TV aan en kijk ik naar Wakker Nederland afwisselend gepresenteerd door Merel en Eva waarbij mijn voorkeur uitgaat naar, u raadt het al, Merel. Alleen al vanwege de naam, Merel. Het merelgezang wordt door de Nederlander als het prettigst vogelgeluid beoordeeld. En wat Eva in het paradijs teweeg heeft gebracht hoef ik u natuurlijk niet te vertellen.Wakker Nederland ( lees "de Telegraaf ") begint met het journaal en dat journaal eindigt altijd met het weerbericht. Het eerste item in Wakker Nederland is.... het weerbericht om dat tien minuten later nog eens uitgebreid te herhalen. Elk half uur wordt afgesloten met opnieuw het journaal met.... weerbericht. De cyclus herhaalt zich 4 keer en zo heb ik dus 12 keer het weerbericht mogen beluisteren. Meestal speekt het weerbericht van het journaal en Wakker Nederland elkaar tegen, maar die ochtend ( maandag 7 mei )  was men eensgezind. Grijs en grauw, wel geen regen, temperatuur 6 tot 11 graden maar de zon krijgen we niet te zien.Alle reden voor mij om na wat te hebbben opgeruimd 'n fototoestel om de schouder te hangen en hup de wijde wereld in. En ja hoor, na 'n stukje wandelen verscheen het eerste gaatje in het wolkendek om na 'n half uurtje helemaal open te trekken en er blijven schitterende stapelwoken en heerlijk temperatuur over 'n graadje of 16

De wereld is met 'n beetje zon nu zo gewldig mooi, door de vele regen is de vegitatie heel uitbundig en ik geniet dan ook van allerlei moois langs de Geleenbeek. Overal nog volop bloesem, paardenbloemen al dan niet uitgebloeid, groot en klein hoefblad, weegbree en de schermbloemen zijn nu wel heel uitbundig. Voeg daarbij de geuren die het voorjaar brengt van natte aarde, versgemaaid gras, seringenbloesem en gier. Je weet niet wat je meemaakt als je net 'n boerderij passeert waar de mestlucht de stal uitdrijft. Pislucht dus en met de wind 'n beetje in de verkeerde richting....Bah, nee doe mij maar die heerlijke bloesemgeur. Natuurlijk loop ik de kapel van Pater Karel in Munstergeeen in en daar mijn zegeningen te tellen. Buiten ontmoet ik 'n aantal oude bekende die ik natuurlijk vereeuwig, loop door het nu wel heel erg mooie Spaubekerbos, beklim de helling om bovenaan van het prachtige uitzicht alle kanten uit te genieten. Het heldere weer zorgt voor flink wat zicht. In het Zuiden tot voorbij de televisietoren van Aken, naar het noorden de Maascentrale van Maasbracht en in het westen de oude mijnbergen van Zwartbergen en Genk. Ook maak ik hier nog snel 'n plaatje van m'n lievelingsboom in het Stammender veld.Daal af richting Sittard en bewonder ook nog de zwarte zwaan die tussen het voetpad en de stadsvijver zit te broeden. Kortom na 23 kilometer, 'n heerlijke en mooie dag sta ik weer voor de huisdeur om hier als maaltijdbereider te zorgen dat m'n lief als ze thuis komt iets lekker te eten vindt.Moraal van dit verhaal................luister niet naar het weerbericht, maar kijk naar buiten en kies uw eigen plan.gr.peter

rijbewijs keuring oftewel ..lachen

Als nasleep van mijn Tia moest ik nog 'n 24 uurs bloeddrukmeting en 'n rijbewijs keuring doen. Afspraak bij de huisarts. Dag 1 bloeddrukmeter aansluiten, dag 2 afkoppelen, dag drie bespreken resultaat en dan vier dagen laten de rijbewijskeuring. Of dat niet in twee dagen kon? geen tijd. Na overleg met de huisarts toch in twee dagen. Maandag om elf uur wordt de bloeddruk meter aangelegd en die probeert dan elk half uur m'n arm af te knellen. 's Nachts om het uur en net als ik dan ik slaap dreig te vallen....Dinsdag om elf uur wordt dat ding weer ontkoppelt. De assistente geeft me 'n klein pillenpotje om 'n plasje in te doen? Heb je niet iets groters, 'n  emmer bijvoorbeeld. Met dat potje naar het toilet. Ik plas genoeg om 257 van die potjes te vullen.......Lever het potje in en mag even in de wachtkamer gaan zitten. Na 'n paar minuten komt de lieftallige assistente me halen en we gaan naar een schemerdonkere behandelkamer. Ik krijg al allelei visioenen van dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Helaas ik moet 'n ogentest doen. Ze plaatst me eerst op de juiste afstand en ik moet 'n oog afdekken, maar wel eerst de bril afzetten. Dat heeft geen zin zeg ik, zonder zie ik niets, daarvoor heb ik 'n bril. Geen pardon lezen zonder bril. Ze wijst het eerste en grootste rondje aan. Aan welke zijde zit de opening? Ik zie het niet is m'n antwoord. Ze wijst 'n ander aan, uiteraard zie ik dat ook niet, iets dat ze heel vreemd vind. Nu mag ik het met bril proberen en ik raffel gelijk het hele rijtje af.Of ik maar even wil gaan zitten, de dokter komt zo. De dokter komt 'n paar minuutjes later. Even vertellen dat die meneer zo scheel is dat ik nooit weet naar welk oog ik moet kijken en los dat op door telkens van het ene naar her andere oog te switchen. De dokter herhaalt de ogentest. Bril afzetten zegt hij. Ik, dan zie ik niks. Hij, toch maar proberen. Hij wijst het grootste rondje aan. Waar zit de opening. Ik antwoord, aan de linkerzijde. Hij is verwonderd en ik zeg , ik zie het niet maar m'n geheugen werkt nog prima. Het herhaalt zich 'n aantal malen waarna m'n geheugen na vijf keer niet meer weet waar ik voorheen de opening gezien heb. Daarna met bril, waarna ik dus weer het hele rijtje afraffel

Nu naar de spreekkamer waar allereerst de 24 uurs bloeddrukmeting wordt besproken. Het is allemaal prima in orde.Over naar de rijbewijskeuring. We gaan eerst je bloeddruk meten zegt hij....? ik zeg dat hebben jullie net 24 uur gedaan! Geen pardon, bloeddruk meten !Plasje oké, waarna ik allerlei oefeningen moet doen waaruit moet blijken dat ik niet zevenvoudig gehandicapt ben, iets wat ook niet het geval is. Na nog wat vragen ondertekent hij het formulier en zegt dat wat hem betreft alles in orde is.Alleen het CBR heeft het laatste woord en kan me nog een rijtest laten doen. Formulier op de bus en DRIE weken later al valt 'n brief van het CBR in de dus met de mededeling dat en ik citeer: Op grond van de ons bekende gegevens blijkt dat wij een verklaring van geschikheid kunnen afgeven voor de categorieën B,BE. hiep hiep hoera ik mag weer rijden. Wat later valt opnieuw 'n brief van het CBR in de bus? toch nog 'n rijtest? 'n Vrij uitvoerig schrijven waarbij het er op neerkomt dat ik mag autorijden met één ristrictie......................bril of contactlenzen verplicht!!!!

Leven na Tia

uitstapje

Als ik nieuwe plannen had zou ik het u laten weten. Nu kan ik niet echt zeggen dat ik dit uitje gepland heb. En het is inmiddels ook al weer achter de rug. Toch wil ik u dit uitstapje niet onthouden.In de nacht van zaterdag op zondag werd ik wakker en wilde ik het toilet bezoeken. Om de een of andere reden lukte het me niet uit bed te komen. Het leek of het matras 90 graden schuin stond. Met veel moeite klom ik over de rand om daarna op mijn linkerbeen te landen. Bleek dat been van elastiek en zak dus gelijk naar de grond waar ik nog net de tegenwoordigheid van geest heb me met m'n linkerhand op te vangen. Blijkt ook die arm van elastiek en lig ik languit tussen bed en buro. Ik roep mijn lief maar er komt alleen 'n dierlijk geluid uit mijn scheefgezakte mond. Even later staat er 'n mooie, grote gele auto voor de deur die me met blauw lampen ( vind ik trouwens vreemd, dat blauwe licht bedoel ik ) naar 'n plek brengt waar ik met alle egards ontvangen word door vier in wit geklede mensen.Ik blijk in Tia te zijn. Nog nooit van gehoord maar ik schijn er wel belangrijk te zijn gezien de vele schermen waar al mijn gegevens op te zien zijn. De vier witte jassen vinden me kennelijk heel aantrekkelijk want ze betasten me aan alle kanten.Ik heb inmiddels wel zin in 'n drankje, maar dat wordt me geweigerd. Niet wat je zegt erg gastvrij. Na 'n tijdje gaan de vier jassen weer weg en word ik achtergelaten. Ik kijk om me heen en  nu blijkt dat ook m'n lief en dochter vlakbij te zijn. Ik maak nog snel twee korte uitstapjes naar het centrum van Tia maar word ook al weer snel terug gehaald door die vier witte jassen die dat totaal niet op prijs stellen. Ook m 'n liefje en dochter vinden het maar niets dat ik zonder iets te zeggen weer naar het centrum ben gegaan en maken me duidelijk dat ik dat niet meer mag doen. Hier blijven, is niet het advies, maar een bevel.Kortom, 'n uurtje later lig ik in 'n bed ergens op 'n kamer. Moet wel 'n duur hotel zijn want het is voorzien van allerlei dure apperatuur monitors en TV's. 39 uur later ben ik weer thuis en mag alles weer doen wat ik voor m'n uitstapje ook mocht, alleen autorijden niet. Nu was ik toch al niet van plan Tia weer snel te bezoeken en kan ik daarmee heel goed leven ( hoop ik )

helaas kan ik van deze uitstap geen foto's laten  zien, ik had mijn fototoestel namelijk in de haast vergeten .gr.peter

santiago

Nadat ik de kathedraal heb verlaten ga ik op zoek naar 'n hotelletje, liefs zoveel mogelijk in het echte centrum. Steek het pleintje over en kom in een straat grenzend aan de kathedraal. Zie 'n bordje met kamers te huur, bel aan en voor 80 euro zit ik de komende 4 nachten gebeiteld. 80 euro voor die vier nachten wel te verstaan.Ik reorganiseer m'n rugzak en gooi alles wat ik niet meer nodig heb in de vuilnisbak.Dan wacht de warme douche die ik wel met alle 5 de kamers moet delen, iets dat ook geldt voor het toilet. Dus mag ik soms de billen samengeknepen houden, zeker 's ochtens na het opstaan.Gewassen en gestreken bezoek ik dan het pelgrimsburo twee straten verder en krijg er mijn welverdiende  oorkonde.Of het echt welverdiend is weet ik niet, gezien de vele uitspattingen die ik me onderweg veroorloofd heb in de vorm van uitgebreidde maaltijden en liters wijn.( zeg maar gerust vaten vol.) Ik denk maar zo, ik heb ook genoeg moeten afzien en getwijfeld, veel regen getrotseerd en niet te vergeten al die snurkers, misschien nog wel de grootste opoffering.Er was er een bij die zo snurkte dat alle mede bewoners protesteerden en hij de volgende nacht ergens op de vloer op een andere verdieping ging liggen en nog konden we hem horen.

Ik zoek me het Lazerus naar een internet café ( ben er wel drie maal langs gelopen en zag niet dat het ergens in een kelder gehuisvestigd was ) en print mijn ticket voor de terugvlucht op zaterdag. Zaterdag....het is nu dinsdag en heb alle tijd van de wereld de stad te verkennen.Aan de overzijde van het internet café is 'n gezellig terras, het weer is goed , (Het heeft tot 13.00 geregend en het is inmiddels 15.49)en ik strijk er neer, bestel koffie en krijg er lekkere hapjes bij en wel zoveel dat ik geen eten hoef te bestellen. Het zitten en kijken naar mensen is leuk en niet alleen leuk, het is ook 'n feest van herkenning. Ik zit er nog maar net of 'n stel uit Ede loopt langs, even later gevolgd door Jim uit Canada, die me uitnodigd om samen met zijn partner Gaetane het avondmaal te gebruiken.Afspraak 19.00 voor de kathedraal. Hij moet nog naar het internet café maar kan het net als ik niet vinden. Jim verdwijnt en de Zuid Afrikanen verschijnen. Schuiven aan en het wordt een dolle boel.

Woensdag 06/07/2011. Na 'n rumoerige nacht waarin ik veel en onrustig droom stap ik lekker lang onder het neerkletterende water, dit keer wel vrijwillig in de vorm van een uitgebreidde douche. Op zoek naar 'n ontbijtje tref ik de Zwitser Johan die ik vier dagen voorheen met drie Duitsers in Sabrado ontmoet heb. We drinken samen koffie en ik eet er spek en ei bij. Herinnerigen ophalen en uitwisselen wat we al in de stad ontdekt hebben.Voldaan verlaat ik de bar en loop Jan tegen het lijf, de vader van de mooie Ingrid. Ik kom dan wel net van het ontbijt maar we drinken toch samen ergens koffie.Leuk om de gezamelijke herinneringen op te halen.Ook met hem staat er nu een afspraak om vanavond gezamelijk te eten, samen met Ingrid, de drie Zuid Afrikanen , 'n jonge zwitser, 'n stel uit Nijmegen en ook nog 'n Noors stel , die ik eergisteren voor het eerst gezien heb.

Ik zoek nu een winkel om me helemaal in het nieuw te steken, nieuwe broek, hemd en schoenen van Benneton, zodat ik er wel heel keurig op sta als ik weer naar mijn landje reis.Ga weer ergens op 'n terras zitten en loop daarna door het aan de overzijde gelegen park. Ik dwaal steeds verder en op een gegeven moment heb ik er geen idee meer van hoe het centrum terug te vinden. Goede raad hoeft natuurlijk niet duur te zijn, ik stap gewoon in de eerste de beste bus die naar de stad rijdt. Blijkt dat ik nog 'n behoorlijk eind gewandeld heb.Bezoek bij terugkomst nog eens de kathedraal en woon de avondmis bij.Na een wel heel gezellige avond met al die mede pelgrims is het erg laat geworden en tol ik als het ware het bed in.

Donderdag 07072011.Het nachtelijk rumoer van deze stad houd je wel uit de slaap, straten worden schoon gespoeld, vuilnis wordt met veel lawaai opgehaald, nachtelijk feestgangers komen thuis en in een gehorig huis als dit betekent dat dat ik om de haverklap wakker schiet. Ga weer in het zelfde barretje ontbijten en daarna gezien het weerbeeld, regen en strontregen, internetten. Afgelopen is het met het mooie weer, regen en nog meer regen en dat blijft het doen ook als ik zaterdag naar het vliegveld ga.Om 12.00 is er elke dag 'n pelgrimsmis waarbij het grote wierook vat ( Botafumeiro ) door de kerk geslingerd wordt, tenminste als men iemand bereid heeft gevonden om voor de verzekerings kosten op te draaien. Vandaag is dat het geval en beleef ik wat ik al vaker op de televisie gezien had, nu in het echt.Loop lang door de oude bovenstad waar weinig pelgrims maar des te meer Spanjaarden te zien zijn. Santiago is 'n studenten stad en met meer als 20.000 studenten is er ook op zo'n natte dag veel gezelligheid te beleven.

Vrijdag 08/07/2011 Opstaan en ontbijten op de inmiddels vaste plek, daarna bezoek ik de kapper die me van overtollige haren afhelpt. Strontregen is mijn deel en ik loop dan ook  met 'n paraplu die ik voor 3 euro aangeschaft heb.Veel bekenden kom ik nu niet meer tegen tot ik  om 'n uur of één Diana met haar vriendje John tegen kom. We gaan nog even 'n kop koffie halen voordat zij om 17.45 via Londen terug vliegen naar Seattle.Ik loop met hen naar het busstation en neem afscheid na email adressen te hebben uitgewisseld.Van dit weer word ik mistroostig en verlang ernaar om zelf ook te kunnen vertrekken. Vier dagen Santiago is te lang. Twee is meer dan voldoende zeker als het regent.Terug de stad in kom ik mijn zweedse buurvrouw (hotelbuurvrouw ) met haar Franse partner tegen. Zij, Sabine, 'n jonge vrouw van 35 blond, mooi en zeer aantrekkelijk, hij Claude, 67 en voor haar waarschijnlijk even aantrekkelijk. Ze hebben al vaker 'n Camino gelopen en als ze die plannen hebben bellen ze elkaar en spreken dan onderweg ergens af om dat dan samen te doen. Na afloop gaan ze dan weer ieder voor zich verder. Ze nodigen me uit samen het avondmaal te gebruiken. Dit keer in buffet vorm waarbij er zoveel heerlijkheden zijn dat als ik  niet oppas als kogelronde Peter naar buiten kom.Zie het voor je en denk er de nodige glaasjes ( flessen ) wijn bij....We lopen na afloop gezamelijk naar huis, zij de ene kamer in ik de anderen.

Zaterdag 09/07/2011.Al heel vroeg pak ik m'n spullen in, hang letterlijk m'n schoenen aan het balkon en loop door de neerplensende regen naar het busstation. Precies op tijd komt de bus aanrijden en 'n half uurtje later sta ik op het vliegveld, alle tijd om eerst te ontbijten en dan mijn kleren te wisselen. Ik heb nog mijn wandelspullen aangehouden tot het uur van vertrek en nu sta ik er piekfijn op, Geknipt, nieuwe kleren en schoenen 'n verzorgd baardje ( dat gaat er thuis dadelijk weer af ) zodat ik netjes arriveer bij mijn familie.

'n Stukje door de lucht en ik sluit mijn liefjes in de armen.

gr.Peter

http://youtu.be/JHsenK-vrns Het zwaaiende wierookvat

Resumé:

Ook al zijn er onderweg nog zoveel twijfels gerezen, ik zou het gelijk weer over doen. Het was een geweldige ervaring om zoveel prachtige mensen te ontmoeten en zo met mezelf in de knoop te zitten. Zoveel hulp uit onverwachte hoek van mensen die dat volkomen belangeloos deden.Te veel om zomaar in toeval te geloven.Ik was onderweg om mezelf ( nog ) beter te leren kennen en misschien wel God te ontmoeten. Of ik God ontmoet heb? Ik denk het eigenlijk wel, al ligt het eraan wat je onder God verstaat.

Alles is voor je klaar gelegd.

je pad ligt recht voor je.

soms is het onzichtbaar,maar het is er.

je weet misshien niet waarheen het gaat

maar je moet het volgen

het is het pad dat naar de schepper leidt.

het is het enige pad dat er is

( opperhoofd leon shenandoah )

aankomst

verder

Om even Gerda te vergeten maak ik 'n sprongetje in de tijd en pak de draad weer op op het moment dat ik de kust vaarwel heb gezegd en ik de oversteek door de bergen moet maken.Woensdag 29 juni 2011. Loop me totaal verloren in Mondonedo en kom wel tien keer op dezelfde plek. Vind op geen enkele wijze de route terug.Ik word er moedeloos van en duik dan ook 'n barretje in voor 'n croisantje en koffie. Het is 08.45 en ik loop al drie kwartier te zoeken om dit plaatsje te verlaten. Genietend van de koffie en het broodje verschijnt er opeens de redderde engel Ingrid, 'n prachtige nederlandse meid van net 30 die ik al eerder helemaal aan het begin van de tocht ontmoet heb.Ze zet me op het juiste spoor en na wat gekletst te hebben begin ik aan de eerste beklimming van de dag. Wel red ik nog net 'n slak van 'n gewisse dood door haar weg te halen voor de banden van een bus die op het punt van vertrekken staat.Ik loop in 'n grijze wereld tot om 11.06 de zon door de wolken schijnt en met haar gelijk de vlinders in grote getale rondvliegen.Ik ben al 'n tijdje in Galicien de laatste provincie waar ik doorheen loop en waar de schelpen net andersom staan om de richting aan te geven. Ik kom er pas achter als die Astrid me erop heeft gewezen. Hoezo dom blondje? Er waaien prachtige wolken over en de wind trekt aan tot stormwind. De route gaat nu veel over natuurpaden, dat is mooi maar slecht voor m'n vrijwel totaal versleten schoenen.Ik voel elk steentje en dat is na veel kilometers extra pijnlijk. De paaltjes langs de route geven precies aan hoever het nog is tot Santiago.(157)Het landschap is totaal anders nu en ik verkeer in een echt berglandschap. Welliswaar niet hoog maar met z'n bijna 800 meter toch wel stevig voor 'n laaglander. Bloemenweelde alom .Ik kom bij 'n bar en  drink koffie en praat met 'n fransman die ik ook al eerder ontmoette. Voort gaat het alsmaar klimmen. De uit stekende stenen op het natuurpad worden me teveel en ik zoek dan ook de N 634 op.Kom op die weg al snel een hotel tegen ( al kun je natuurlijk nooit 'n hotel tegen komen )en aangezien ik er 34 kilometers heb opzitten en ik voor 15 euro  hier 'n prachtige kamer met uitzicht op het.....kerkhof krijg, is de keuze niet moeilijk om hier te overnachten  Niet echt vervelend dat kerkhof want op een van de torens zit 'n ooienvaarsstel met jongen. Net te ver af om er foto's van te maken.Werk m'n dagboek bij en ga om 21.25 naar het restaurant waar ik zelfs om deze tijd de eerste gast ben. Niet lang erna druppelen er nog twaalf binnen. Als voor gerecht krijg ik een mixed paella, met salade en brood, uieraard 'n liter fles wijn, heerlijk koel.Er volgt 'n grote entrecote met frietjes en weer 'n salade en we sluiten af met flan.Ik kan nog net afrekenen en me naar boven hijsen, of het komt door het vele eten of door de inmiddels lege wijnfles?

gr.peter

De maand januari heeft voor mij prachtige foto's opgeleverden al helemaal met de sneeuw van de laatste dagen van die maand.http://www.fotopeter45.com

naar Gijon

Zondag 26 juni. Gisteren avond nog lang, te lang op een terras blijven hangen. Nu is dat zitten op zo'n terras niet bepaald vervelend en we ( gerda en ik ) hebben ervan genoten. Niet alleen wat er zich allemaal afspeelt op zo'n zaterdag avond, DE uitgangsavond van Spanjaarden.( zeker in dit deel, maar dat geldt eigenlijk voor heel Spanje, dossen de families zich op hun mooist uit en gaan flaneren en dat speelt zich dan tussen 20.00 en 22.00 uur af, daarna gaan ze aan tafel.) Maar de wijn die we erbij genuttigd hebben bezorgd me de volgende ochtend wel 'n houten kop. Nu hoor ik u al zeggen "die had je toch al" en ook dat is waar, maar deze voelt anders. Of er watten in dat hoofd zitten. Omdat we erg veel kilometers gedaan hebben de laatste dagen en het vandaag 40.C beloofd te worden besluiten we de 48 kilometer tussen Calunga en Gijon met de bus af te leggen. Het is vandaag de geboortedag van Raymond ( mijn overleden zoon ) en ik word dan ook gewekt met 'n SMS je van onze oudste dochter met de tekst "al 43 jaar papa" Emoties  en tranen. Ik bezoek de kerk om even tot mezelf te komen. Dat even duurt 'n klein uurtje waarna  ik naar Gerda op zoek ga voor de rit. Voor 5 euro brengt die ons in anderhalf uur tot in het centrum van de chique stad Gijon.

Busrit. Voor Spaanse begrippen komt de bus precies op tijd, dus 'n klein half uur later als staat aangegeven. Met ons stappen nog drie Spaanse meisjes pelgrims in, waarvan de oudste, ik schat 'n jaar of 26 is, die nog nauwelijks in staat is te lopen. Met 'n beetje goede wil zou ik het strompelen kunnen noemen, maar dan doe ik strompelen te kort en ik weet niet of dat op prijs gesteld wordt. Twee haltes, zeg maar anderhalve kilometer verder stappen ze weer uit en gaan toch proberen te voet verder te gaan. Nog 'n halte verder stappen 'n drietal mannen in waarvan er een rechts vooraan gaat zitten, de tweede halfverwege de bus aan de zelfde zijde en de derde helemaal achteraan. Niets mis mee natuurlijk, alleen de drie houden hele conversaties door de hele bus en het is een lawaai van jewelste, voeg daarbij ook nog 'n tamelijk dikke moeder ( zeg maar moddervet en wel zo dik dat ze alleen dwars in het gangpad past als ze zich tenminste veel moeite doet om zich erdoor heen te wurmen ) met drie schreeuwende en dreinende kinderen. Ook de bus is niet bepaald nieuw en rammelt van alle kanten.Ik amuseer me kostelijk met al dat geschreeuw en geroep om me heen.  Ook de overige passagiers lijken zich niets van al dat geschreeuw en gehuil aan te trekken. De rit gaat met wel honderd haarspeldbochten die 48 kilometer zodat vooral Gerda heel blij is als we in het centrum van Gijon gedropt worden.

Meteen tegenover het busstation duiken we een bar in en drinken heerlijk koele limonade met lekkere hapjes. Die hapjes worden steeds aangevuld en worden zo vanzelf een volledige maaltijd. Ik stap na twee glaasjes limo al snel over op 'n stevig glas bier.Gerda doet het zelfde maar dan met rode wijn. Na 'n tijdje gaan we op zoek naar 'n hotel. Ik laat Gerda ergens in een parkje/pleintje achter en heb binnen de korste keren 'n prima hotel gevonden met alle luxe die 'n pelgrim zich kan wensen voor 28 euro per kamer. De hitte is ondragelijk en we besluiten dan ook een siësta te houden en spreken af om 17.00 voor het hotel.Gerda en ik hebben afgesproken twee nachtjes te blijven en dan ieder z'n eigen weg te gaan.Ze begint me aardig op de zenuwen te werken met altijd alles beter te weten en niet te luisteren naar wat ik vertel maar gelijk een zelfde soort situatie van zichzelf erbij te halen. Bewondering heb ik na die dagen heel erg voor die vrouw met haar frele gestalte die zich zonder zichtbare problemen bergen op weet te werken met 'n last van in totaal zeg maar 20 kilo. Het gebrek aan humor, ook al is dat iets meer dan aan het begin van onze ontmoeting, breekt vooral mij op.Het wordt tijd afscheid van elkaar te nemen.Het was leuk en leerzaam. Morgen ontdekken we nog ieder afzonderlijk de stad en eten nog gezamelijk tamelijk uitgebreid 's avonds bij een Italiaan.  Met duidelijke spijt van haar kant nemen we met drie kussen op de wang afscheid.

gr.peter

Er staan 35 niet eerder getoonde foto's op: http://www.fotopeter45.com

Bekijk ook eens:http://youtu.be/jdktYiqaOFE

                         :http://youtu.be/m-VMAZEep_w

                         :http://youtu.be/ramcIwAschE

                         :http://youtu.be/JHsenK-vrns 

                         :

Gerda

Woensdag 22 juni 2011.Ik word gewekt door 'n haan die niet alleen met veel lawaai kukkelt maar daarbij ook nog hees is.Voor het eerst op deze tocht 'n redelijke nachtrust. Heerlijk. Ik sta op om 07.30 kijk naar buiten en het regent of beter gezegd, het giet.Begin alles in te pakken als er op de deur geklopt wordt. Mevrouw de hotelhoudster staat met 'n nors gezicht voor de deur? Of ik de mevrouw die in de gang staat ken. Ik kijk om het hoekje en......jawel hoor Gerda staat al in vol ornaat, dat heet, volledig in plastic verpakt, in de gang op me te wachten. Teleurgesteld druipt de hotellierster af ( bestaat dat woord eigenlijk wel?) IK ben inmiddels zo snel met inpakken dat we binnen 'n paar minuten kunnen vetrekken. Hup de regen in. De regen wordt miezer en gaat dan weer regenen, weer miezeren maar uiteindelijk wordt het droog. Is wel even wennen de hele tijd Duits te moeten spreken en aan haar tempo te wennen. Is van beide kanten even aftasten en het is zeker niet zo als met Marcel dat we elkaar gelijk goed aanvoelen.In Serdio drinken we koffie en ook nog wel twee keer op 'n andere plek. De tweede plek daar kunnen we er ook nog iets bij eten en het geeft mij de gelegenheid eventjes een beschrijving te geven van Gerda.

Gerda is ongeveer even groot als ik, een meter vijfenzeventig dus, weegt nog net geen 50!!! kilo en ze is drie jaar jonger als ikzelf ben.Gerda draagt 'n rugzak van 15 !!! kilo (vuistregel is: draag 10% van je lichaamsgewicht, dat loopt het prettigst ) daarbij heeft ze in haar linker hand een stoffen met plastic gevoerde tas waarin alles wat ze bij de hand wil hebben, ook nog meer als 3 kilo. In haar rechter hand heeft ze al de tijd die we samen liepen ( 'n week ) 'n driekwart liter fles met water waaraan ze zelf vitaminen tabletten toevoegd en waarvan ze er per dag minimaal drie drinkt. Ter vergelijking, ik heb in mijn rugzak wel 'n bidon gevuld met water maar daar is aan het eind van de etappe nog geen druppel uit.Mijn rugzak weegt 8 kilo bij mijn gewicht van 80 . Gerda rookt daarbij ook nog stevig en heeft zo'n echt rokerskuchtje dat de eerste uren na opstaan blijft roggelen. Mevrouw heeft  alles bij zich tot 'n föhn aan toe en die wordt elke dag gebruikt om haar kapsel ( zoiets als onze koningin ) helemaal in orde te maken. Zonder die verzorging durft ze zich niet te vertonen. Daar gaat nog heel wat werk inzitten en staat daarom meestal vroeg op.Ik heb alle bewondering hoe die tengere vrouw die enorme rugzak gedragen krijgt, elke dag weer, berg op en af , Chapeau. Verder is ze zo vreselijk mager dat ik eens op 'n ochtend wakker werd en naar haar bed keek om te zien of ze al op was. Ik zag niemand liggen dus zet ik m'n bril op. Geen Gerda te zien. Ze zal wel naar de badruimte zijn. IK sta op om het toilet te bezoeken, loop langs haar bed en zie tot m'n verrassing dat ze er WEL in ligt. Het mens is zo dun dat als er 'n deken overheen ligt je niet ontdekt dat het bed beslapen is.

Gaandeweg leren we elkaar natuurlijk steeds beter kennen. Gerda heeft 'n ruime belangstelling over kunst,fotografie,politiek en natuurlijk reizen in het algemeen en de camino in het bijzonder.Gevoel voor humor heeft ze veel minder als Marcel, iets dat wel vaker tot misverstanden leidt. Ik floep er nogal wat uit en zij ziet er meestal de lol niet van in. Best lastig aangezien één woord al genoeg voor mij is om er een woordspeling,opmerking of grapje over te maken. In Unquera bezoeken we de plaatselijke markt, ik op zoek naar 'n paar T-shirts, het is makkelijker een nieuw aan te trekken dan telkens te moeten wassen.We steken de rivier over ( rio de Tina Mayor )  en we zijn in Asturiën. De etappe is zeker niet makkelijk het is stijgen en dalen en er zijn echt heel behoorlijke en steile klimmetjes, zeg maar bergen, zeker naar hollandse begrippen. Hoe mevrouw de Zwitserse die last op haar rug boven krijgt is bewonderenwaardig. Maar ook omlaag is het zeker niet makkelijk, zo'n rugzak duwt je als het ware naar beneden en als zo'n zak 30% van je lichaamsgewicht is wil dat wel eens moeilijk wezen. Dus nogmaals alle bewondering voor die vrouw. Het eindstation voor vandaag is Colombres waar we een hotel vinden voor 21.50 per kamer incl.ontbijt. We gaan ieder onze eigen weg en spreken af om 21.00 ergens in een restaurant.Ik bekijk het plaatsje, zoek 'n stilte plek en overdenk de dag. De eerste dag met Gerda, ben eigelijk wel benieuwd hoe lang ik het met haar uithou en zij met mij natuurlijk? Niet zomaar kunnen dollen is voor mij als niet eten/drinken, iets dat we 's avonds wel uitgebreid doen met 'n pelgrimsmenu, bestaande uit vier gangen en de overmijdelijke liter fles wijn die in Spanje heerlijk koel geserveerd wordt.gr.peter

http://www.fotopeter45.com

alleen en weer niet

Ik sla 'n stukje over en ga verder op de dag nadat ik afscheid heb genomen van Marcel die 'n paar dagen met overgekomen familie gaat optrekken.

Dinsdag 21 juni 2011.Voor het eerst sinds ruim 'n week, loop ik weer alleen. Minder gezellig maar wel veel meer aandacht voor de omgeving.Ik loop door sinasappel plantages en de bomen hangen boordevol met die sappige vitaminen bommetjes. Ik moet me beheersen er geen af te plukken. Hoog boven me vliegen sperwers op zoek naar iets anders als sinasappels denk ik. De bermen vol bloemen ik zie een enorme ficus vol bloemen, reusachtige bloemen die ik nooit eerder zag, 'n machtig gezicht zo'n boom vol met van die schitterende grote bloemen.Om 'n uur of elf ben ik in Comillas waar ik koffie drink met 'n heerlijk broodje met ham van de streek. Tegen half twaalf loop ik verder en heb ik gezelschap van 'n mooie jonge vrouw, Diana uit Utah USA van oosterse afkomst. Zag al van verre haar mooie lange benen voor me uit lopen en deed m'n best die in te halen.We lopen samen  tot San Vincente de la Barquera. Ze klets honderd uit en vertelt me in die twee uurtjes meer over haar leven en familie als ik in mijn hele leven zou doen.Prettig gezelschap en dus gaat het lopen als vanzelf. In de plaats aangekomen gaat zij nog 'n paar uurtjes verder en ik zoek 'n hotelletje. Inderdaad 'n hotel en geen refugio of alberque. Na een ervaring in Santander heb ik besloten hierin niet meer te overnachten.Wat was het geval

Na 'n lange dagtrip van meer dan 30 kilometer waren we ( ik was toen nog met Marcel ) in Santander aangekomen en na de plaatselijke refugio gevonden te hebben, kregen we een bed toegewezen in de slaapzaal met 28 bedden waarvan er op dat moment 4 bezet waren.Spullen neergezet, bed opgemaakt, wassen en niet alleen de kleren en dan de prachtige stad bezocht. Bij terugkomst waren er 2 bedden meer bezet dat maakt acht. Een van die laatst bezette bedden was door de grootste snurker van de camino die vrijwel bovenop me was komen liggen. De bedden staan tegen elkaar zodat je als het ware bij de ander in bed ligt. Geen probleem, Marcel en ik pakken onze spullen en verhuizen helemaal naar de andere kant van de slaapzaal en installeren ons. Ik kruip gelijk onder de wol en Marcel leest nog wat over de route van de komende dag. Net voor het licht uitgaat komt de hospitalaire nog even kijken of alles in orde is. Ziet ons in 'n ander bed als toegewezen en begint Marcel, die nog wakker was, uit te foeteren. Ik hou me slapende  iets wat mevrouw niet zint en me met 'n stok in m'n lijf begint te porren. We moesten en zouden onmiddelijk terug naar het andere bed en zwaaiend met haar stok zette ze haar eis kracht bij. Nu ben ik best bereid naar redelijke argumenten te luisteren maar niet naar iemand die me met 'n stok in m'n lijf port. Vriendelijk als ik ben wens ik haar in het Maastrichts alle goeds en draai me demonstratief om om verder te slapen. Mevrouw druipt af en ik val in slaap. Ik heb nog ruim twee weken te gaan en neem me voor onder geen enkele voorwaarde meer in een alberque te overnachten

Na Diana gedag te heben gezegd zoek ik 'n hoteltje dat ik net buiten het plaatsje vind. Nette kamer met zitje, grote badkamer en kleuren TV voor 28 euro. Schoenen zet ik buiten op het balkon die meuren zo hevig dat de mussen en andere vogels van het dak vallen. Omkleden, douchen en dan weer terug naar het stadje. Ik zoek 'n restaurantje om een lekkere pelgrimsmaal te bestellen en installeer me op het gemakje met 'n flesje wijn in afwachting van wat komen gaat. En het eerste wat er komt is....Gerda, een Zwitserse die ik al 'n paar keer onderweg tegengekomen ben. Ze schuift gelijk bij me aan en bestelt ook iets te eten. We drinken samen het flesje wijn en toen ze hoorde dat Marcel was achtergebleven wist ze niet hoe snel ze met haar voorstel moest komen samen verder te gaan. We spreken af morgen ochtend om acht uur bij mijn hotel en dan zien we wel verder. Samen bezoeken we die avond nog het stadje, de haven en een mooi kerkje en dan gaat ieder zijns weegs. Tot morgen dan. Bij terugkomst op mijn kamer zijn mijn stinkende schoenen zo mooi gepoetst dat ze bijna nieuw lijken, ook ruiken ze nauwelijks meer?

gr.peter

santona

Donderdag 16 juni 2011. We vertrekken op ons gemak weer uit het klooster naar eerst alle ijzerwerk te hebben ingeleverd. Onderaan de trappen van het klooster duiken we gelijk 'n kleine bar in om iets van 'n ontbijt te bemachtigen. Spanjaarden doen niet zo uitgebreid ontbijten, hoeft ook niet, ze eten 's avonds zo laat dat hun buik nog volzit. Dat is met onze buiken eigenlijk ook wel het geval, maar je kent het wel, de macht der gewoonte, dus ontbijten.Meer als 'n croissant met koffie wordt het niet of eigelijk toch. Nog meer koffie dus. Het lijkt wel mijn brandstof voor de dag.Eerst door een oninteresant woon/werk gebied maar we komen al snel in een natuurgebied waar we kilometers lang over het strand lopen. Van heel ver zien we al het doel voor vandaag Santona liggen. Het strand eindigt op 'n schiereiland met in de omtrek niets te zien als zand en nog meer zand.Volgens de reisgids zou hier 'n bootje komen om reizigers over te zetten. We staren naar de overzijde en warempel, naar verloop van tijd maakt zich 'n klein bootje aan de overzijde van de wal los en vaart in onze richting. Voor 60 centjes brengt de schipper en z'n maat ons in zeven minuten naar de overzijde. Gelijk aan die overzijde duiken we 'n restaurantje in en verlekkeren we ons aan al die heerlijkheden die op de counter staan uitgestalt. Uiteraard laten we het niet bij verlekkeren alleen en slaan we de nodige tapas in om die  op het terras met koffie te nuttigen. Er strijkt 'n groot gezelschap op ons terras neer. 'n Hele bus vol Belgen uit Antwerpen die zich massaal op ons storten en ons, maar vooral hun landsman Marcel de oren van de kop vragen.Het wordt 'n gezellig uurtje met de nodige consumpties die we aangeboden krijgen.We stappen op om in de plaatselijke jeugdherberg een plekje te bemachtigen. Twee bedden zijn nog vrij en dat is net genoeg.Wassen, zowel de kleren als waar ze omheen gehangen hebben. Fris en monter weer terug naar de stad  en lopen we langs de vissershaven waar net 'n schip gelost wordt met verse sandines die op grote barbeques die er staan gelijk geroosterd worden. Marcel is 'n groot visliefhebber en we schuiven dan ook meteen aan. We drinken er een duurdere fles witte wijn van de streek "Cantabria" bij  ( 15 euro ) en we eten als koningen. Na de uitgebreidde maaltijd op het gemakje de stad in om op het centrale plein lang te zitten met koffie en een goed gesprek over het pelgrimeren en ons leven. Wat ons beweegt zo'n tocht te ondernemen. In mijn geval is dat mezelf te (her)ontdekken en misschien ook wel God te vinden. Daarover 'n andere keer. Wat de beweegredenen van Marcel zijn, dat hou ik voor mezelf.Het is al avond als we weer opstaan en via 'n supermecado terug naar onze jeugdherberg gaan en daar voor de deur op 'n bankje aan het water de gekochte etenswaar opeten. Stokbrood,kaas, jam en yoghurt. Van slapen komt opnieuw niet veel vanwege het enorme gesnurk, de wiebelige bedden en het door de slaapzaal spoken van toiletgangers. Kortom een heerlijk dag en een mindere nacht.gr.peter

drinken,eten en slapen

Woensdag 15 juni 2011.Na een korte nachtrust gaan we 's morgens weer op pad.Ik ga u nu niet vervelen met wat we onderweg allemaal gezien,beleefd, gegeten en gedronken hebben, maar begin m'n verhaaltje als we het einddoel van vandaag bereikt hebben, Laredo. Hier hebben we de keuze uit twee alberques. We kiezen een Francicaner klooster ( we zijn natuurlijk wel pelgrims )Zuster portier ontvangt ons en is niet bepaald de vrolijkste. Met een nors gezicht en duidelijke tegenzin ( zou misschien iets te maken kunnen hebben met onze jolige bui, die in het klooster niet gewaardeerd werd  ) schijft ze ons in en geeft ons instructies hoe we straks het klooster kunnen verlaten en misschien wel belangrijker, hoe we er vanavond ook weer binnen komen. Na achtten wordt namelijk alles afgesloten. Wij krijgen daartoe 'n grote ijzeren ring van 'n centimeter dik en 'n doorsnee van 20 centimeter, met daaraan 'n wel heel grote sleutel voor de hoofd poort, 'n iets kleinere maar nog altijd meer als 12 centimeter voor de tussenpoort en dan een redelijk formaat voor de gang om te eindigen met iets als 'n lipssleutel voor onze kamer. Die kamer is trouwens 'n echte cel, twee bedden en één stoel punt.Douchen op de gang in een enorm grote badkamer met slechts één douche en één toilet en dat voor meer als 20 gasten. Nummertjes trekken dan maar. Was hangen we hoog uit het kloosterraam en hup naar buiten. We lopen naar de strandboulevard en gaan daar genieten van het uitzicht en misschien ook wel van al het vrouwelijke schoon dat voor ons uitgestalt ligt. Daar krijg je trek van en we lopen dan ook weer Laredo in om ergens te gaan .............eten! Onderweg ontmoeten we de Zwitserse Gerda en een jonge landgenoot van haar en we besluiten met z'n viertjes onze avondmaal te gebruiken. In deze omgeving kun je echt nergens terecht voor 21.00 dus moeten we onze tijd doden met 'n fles wijn en nog maar een.Ook bij de heerlijke en uitgebreidde maaltijd hoort uiteraard 'n fles en we gaan geheel voldaan na een bijzonder gezellige avond waarbij alle zorgen verplaatst zijn naar morgen weer richting klooster. Hoe ik die vier sleutelgaten gevonden heb is me een raadsel, maar dat het me gelukt is bleek 's ochtens toen ik in mijn eigen bed wakker werd. gr.peter

Misschien ook leuk om het fotoalbum hiernaast te bekijken of eventueel nog meer op http://www.fotopeter45.com

marcel

twijfel

Dit verhaal is een verslag van mijn belevenissen tijdens mijn voettocht van Irun aan de Frans Spaanse grens naar Santiago de Compostela. Ik was mijn verhaal op een ander weblog begonnen, maar door technische problemen op die site ben ik hierheen overgestapt om verder te gaan waar ik in het andere log gebleven was.Ik ben inmiddels 'n week onderweg en van Irun tot in Bilbao gelopen.Ik pak de draad op op zaterdag 11 juni 2011.
  

Ik word wakker na een onrustige nacht. Heb liggen woelen en kon de slaap niet vatten.Een onbestemd gevoel heeft zich van me meester gemaakt en ik twijfel heel erg of ik deze tocht wel wil voortzetten.Sta om 08.35 op, spring onder de douche en trek m'n stadse kleren aan. Dender de trap af,het binnen zijn benauwd me en ga op zoek naar koffie. De vele barretjes
en cafeetjes zijn al open en ik zoek 'n fijn plekje voor koffie, koffie en nog meer koffie. Zonder ontbijt gaat prima, maar zonder koffie? Het ontbijt hoef ik hier echter niet te missen er staat genoeg lekkers op de toonbank en ik zoek 'n aantal kleine maar bijzonder lekkere broodjes uit. Smaakt voortreffelijk. Ondertussen maalt m'n kop verder en ik probeer 'n oplossing te verzinnen. Met de trein verder naar....? eventueel zelfs naar huis. Ik loop naar het station om de tijdstabellen te bestuderen en te informeren om met de TGV naar huis terug te keren.Geen probleem, als ik nu een kaartje koop ben ik nog voor
middernacht thuis. Even kalm aan, niets beslissen. Denk goed na en ga even wat anders doen zegt m 'n kop. Dat anders doen is het bezoeken van het Guggenheim museum. 'n Heel bijzonder museum en een van de modernste gebouwen ter wereld. Zie het al van verre liggen als ik er langs de rivier heen wandel.Ik kijk m'n ogen uit, wat 'n apart en bijzonder gebouw. Uren dwaal ik er rond en raak niet uitgekeken op al dat moois. Met de kunst die er staat en hangt, heb ik niet veel ( Ondanks dat ik
jaren in de grootste en belangrijkste kunstgallery van Maastricht heb gewerkt )

Het is tegen tweeen als ik voor de kathedraal neerstrijk op 'n terras om samen met 'n frans stel de lunch te gebruiken. Die Franssen heb ik ook onderweg ontmoet en ook die twijfelen over het voortzetten van de tocht. Eigenlijk twijfelen ze niet meer, maar hebben het besluit genomen terug te gaan naar huis en wel morgen.Om mijn gedachte te ordenen bezoek ik de kathedraal en zit er langere tijd te mediteren en bid  tot
Maria.  Bij het verlaten van de kerk loop ik de Finnen ( ook ontmoet tijdens de eerste dagen ) tegen het lijf. We drinken wat en we wisselen onze gevoelens uit. Ze zijn veel positiever als het Franse stel. Ze lopen ook nog maar 'n weekje verder tot Santander om volgend jaar de route weer te vervolgen. Mijn twijfel neemt alleen maar toe. We nemen afscheid en spreken voor vanavond af om samen te eten. Ze zijn de straat
nog niet uit of de Belg Marcel staat voor m 'n neus ( zal wel allemaal toeval zijn in zo'n grote en drukke stad ) Marcel heb ik al op de eerste dag ontmoet en hij komt helemaal vanuit Achel-Hamont lopen en is al van19 maart onderweg. Een echte pelgrim dus. Ook hij gaat vanavond mee eten. Om 20.45 lopen we met z'n vieren door de stad op zoek naar 'n geschikt restaurant. Voor 21.00 kun je echt nergens terecht in dit deel van Spanje. Vinden na 'n tijdje een prima plek en eten uitgebreid, veel en lekker. Ondertussen vertelt ieder hoe ze de tocht beleven. De Finnen zijn heel optimistisch en vast beraden volgend jaar de route af te maken. Marcel heeft ook zo
z'n twijfels, maar over 'n dikke week komt vrijwel z'n hele familie over en de laaste drie weken loopt z'n zoon mee. Hij heeft dus nogal vooruitzichten. De grootste twijfelaar ben ik dus en aan die twijfel komt geen einde. Als we aan het eind van de avond afscheid nemen stel ik aan Marcel voor om tot dat z'n familie komt gezamelijk verder te gaan. Een voorstel dat hij graag aanvaard en dat voor mij 'n motivatie is ( voorlopig en met nog steeds de nodige twijfel ) verder te gaan. We spreken af maandag ( het is nu zaterdag ) bij hem voor het hotel dat op
de vervolgroute ligt om 09.00. Ik zoek m'n bed op en kan opnieuw de slaap niet vatten.Ik zie alleen maar spoken en zoek allelei uitvluchten om maar niet verder te hoeven lopen.Ik kan geen echt uitvlucht verzinnen en na 'n tijd val ik in een onrustge slaap en droom van TGV's, vliegtuigen en ander spul dat me vlug thuisbrengt.gr.peter